Farkettim ki

Bizim bücürler blogumda benden ziyade yaşam buluyorlar…

Şaşırdım diyemem
zira
bu ara hayatımın her alanında bu böyle…

Sonra bu farkedişin hemen ardından

şunu hatırladım;

evet anneliğim
bazen benim elimi bırakıp birkaç adım önden yürümeye devam edebiliyor..

Oysa ben içimdeki tüm ‘’ben’’lerle el ele, kol kola

yürümeyi tercih ediyorum…

Boşta kalan elimle bizim ‘’anne’’nin yakasını tutup geriye, yamacıma çekiştirdim…

Yanımda şimdi ...

Hazır aklıma gelmişken hemen

ona odalardan birinde sessiz sedasız bekleyen

Yirmi Üç Nisan Sevgililer Günü hediyemizi
gösterdim usulca…

Hani çooooook istediğimiz…

Hani gördüğümüzde gözlerimize inanamadığımız…

Çığlıklar atarak çantasını açmadan evvel

uzunca bir süre şaşkınlık yaşadığımız

Hatta

Gözlerimizin nemini gülümsemelerimize katık yaptığımız

Hediyemizi…