Gökçeada'yı seviyorum...
Ayaklarımın kuma deydiği andaki o sıcaklığı
ve
denizin tenime deydiği andaki o serinliği
bu kadar yoğun ve yakıcı hissedebildiğim
 müstesna yer olan
Gökçeada'yı çok fazla seviyorum...
Balıklardan korkmadan yüzmeyi kızıma burada öğrettiğim için belki,

Küçük Prens'im de ilk defa kumlarda burada oynadığı için belki,

herkes uykudayken
ve 
ben o salıncakla yukarılardayken,
yıldızlara dokunabileceğimi
bu denli güçlü
ancak buradaki gecenin gökyüzünde duyumsayabildiğim için belki...
Herkesin bir şekilde kendi meşgalesine döndüğü
siesta saatlerinde
sadece bu adadayken
dalga seslerine kapılıp 
kendi yüreğime sarınıp
sessizliğimle konuşabildiğim için belki...
Hüzünlü bir ada olduğunu düşünüyor olmam da bir sebep olabilir...
Mavisinin duruluğu da...
Rüzgarının asiliği de...
Sevebilmek için nedenler üretiyor da olabilirim aslında..
Ama bir şekilde
Gökçeada'ya yine gittiğim bu yaz;
orada olmanın ne kadar güzel olduğunu düşündüm
bir defa daha...


NOT:Zeytinlik Köyü'ndeki Madam'ın Kahvesi birçokları için
Gökçeada'nın uğrak yeridir.Ama benim asıl önerim Madam'ın sağ yanından çıkan yolda ilerleyip sol tarafınızda rastlayacağınız Barba Hristo'nun o lezzetli tatlısı ve dondurmasını tatmanız olacaktır...